เพียงก้าวแรกที่เดินผ่านประตูโรงเรียน ความประทับใจที่มีต่อสถานศึกษาแห่งนี้ก็ก่อเกิดขึ้นในความรู้สึก อาจเป็นด้วยความขรึมและขลังของอาคารเรียน...หรืออาจเป็นเพราะ"พระเกี้ยว"อันทรงเกียรติที่ประดับอยู่บนเสื้อนักเรียนของพวกเราทุกคน...

แต่ที่ประทับใจที่สุดก็คือ...มิตรภาพของเพื่อนๆ พี่ๆ และน้องๆ ที่มีให้แก่กันตลอด 2 ปีที่ใช้ชีวิตอยู่ในรั้วโรงเรียนเตรียมอุดมศึกษาแห่งนี้

เพื่อนๆล่ะคะ ประทับใจอะไรในโรงเรียนของเรา...เล่าให้ฟังบ้างนะคะ...

พี่นิวจาให้มาเล่าอารายจ๊ะ

จำได้แต่ตอนที่แม่ให้ไปสอบเข้านะ ก็เฉย ๆ
พอได้เข้าเรียนนะ กลางวันจะไปวิ่งเล่นก็โดนดุ ก็เรามาจากโรงเรียนที่เล่นซ่อนแอบบ้าง แชร์บอลบ้าง มาตลอด พอมาถึงโรงเรียนนี้เขาไม่ให้วิ่งเล่นให้ดูหนังสือ ตอนแรกนะรู้สึกแย่มาก ๆ
แต่ด้วยความที่ไม่ได้อยู่ห้องคิง อยู่เป็นพวกคิงลี่ เลยเกาะกุล่มกันได้หลายคนสนานเลยคราวนี้

หนึ่งน่ะเป็น ม.4 รุ่นแรกได้อยู่ที่นี่ 3 ปี ปีแรกอยู่เรือนเทา เรียนศิลป์ฝรั่งเศส จำได้เรือนเทาเป็นอาคารไม้ชั้นเดียว ยาว ๆ แต่ละห้องมีฝากั้นไม่มีประตู ชั่วโมงที่แย่ที่สุดคือฝรั่งเศสของ อ.จ.นิ่มนวล โดนหยิกพุงทุกวันเลย ห้องข้าง ๆ ได้ยินหมดเวลาโดนครูดุ พอหมดชั่วโมงต้องออกมาทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมกันทุกครั้ง

เอ จำผิดปีแรกอยู่ตึก 1 อ.สุมนัส พอขึ้น ม.5 ย้ายมาเรือนเทา แต่อยู่ได้ประมาณ 1 เทอม ก็รื้อเรือนเทา ย้ายไปเรียน เรือนแถวที่ใกล้ตึก 8 จำชื่อไม่ได้ พอตึกศิลป์เสร็จก็ย้ายกลับมาเป็นเด็กตึกศิลป์รุ่นแรก ตอน ม.6 จำได้ว่าตอนช่วงนั้นสนุกมาก ช่วงกีฬาสี ของเราเป็นเสื้อเหลือง มีหมวกเหลืองแบบหมวกดับเพลิง ช่วงนั้นไม่ต้องเข้าเรียนสนุกมาก ๆ ไปทำสแตนเชียร์ ทำตัวอีกษรกันทุกวัน หาเรื่องโดดเรียนกันใหญ่ อ.ประกิตเป็นอ.จ.ประจำตึกใจดีมากให้พวกเราวิ่งไปทำงานพวกนี้ได้

วีรกรรมของคุณน้องคงเป็นที่จดจำของคุณครูทู้กคนในโรงเรียนเลยมั๊งคะ

แหม...น่าจะมีคุณครูผ่านมาแถวนี้บ้างนะคะ คงมีเกร็ดประวัติศาสตร์ของเหล่าทโมนรุ่นนี้มาเล่าสู่กันฟังอีกเยอะเลย...

ช่วง 2 ปีที่ผ่านมา เจอ อ.จ.นิ่มนวล 2-3 ครั้ง สงสัยดวงสมพงษ์กันจ้ะ

แล้วปิดห้องเก่าถาวรแล้วหรือจ๊ะ

จำได่ค่ะ อาจารย์นิ่มนวลเป็นอาจารย์ประจำชั้น และสอนภาษาฝรั่งเศสด้วย...เรียนปีแรกก็ตกกันเป็นแถวเลย...ยากจริงๆขอบอก...

ห้องเก่าก็ยังเปิดต้อนรับเหล่าผู้กล้า ให้เข้ามาฟาดฟัน ละเลงเลือดกันเหมือนเดิมค่ะ

คุณป้านิวแก่แล้วค่ะ เลยหลงๆ ลืมๆ
อาจารย์นิ่มนวลไม่เคยเป็นอาจารย์ประจำชั้นเรา
ม.ศ.4 อยู่ห้อง 39 ตึก 1 อาจารย์ประจำชั้น คือ อ.จินตนา พิศนาคะ
ม.ศ.5 อยู่ห้อง 136 ตึก 2 อาจารย์ประจำชั้น คือ อ.เสาวนิตย์ สุขะวรรณ

ส่วนอาจารย์ที่พิสมัยพุงนักเรียนเป็นอย่างยิ่งคือ ท่านอาจารย์วัฒนพร วัฒนพงษ์ ค่ะ
โดนหยิกกันถ้วนหน้า ไม่มีการลำเอียงเลือกที่รัก มักที่หยิก

จำได้อีกเรื่องนึงว่า ข้อสอบภาษาอังกฤษ สมัย ม.ศ.5 ยากมากกกกกกกก
ถึงขั้น อ.เสาวนิตย์ ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญภาษาอังกฤษมาก ยังถึงกับออกปากสรรเสริญ
รู้สึกว่าเอาข้อสอบไปให้ ท่าน ผ.อ.พรรณชื่นดู ท่าน ผ.อ. ก็ยังถึงกับอึ้ง ทึ่ง เสียวในความโหดร้ายของข้อสอบโรงเรียนเตรียมฯ

พูดถึง อาจารย์เสาวนิตย์ ต้องขอเชิดชูในความเป็นครูของท่าน ที่มีศิลปะในการถ่ายทอดความรู้ให้ลูกศิษย์ รวมทั้งความทุ่มเทของท่าน
อีกท่านหนึ่ง ที่ประทับใจไม่รู้ลืม คือ ท่านอาจารย์ผุสดี ลาชโรจน์ จำได้ว่าท่านสอน Rebecca ให้เราได้อย่างสนุกสนาน เมามัน ในหนังสือเราจะต้องถูกเบียดเสียดไปด้วยโน้ตย่อ คำแปล สำนวนต่างๆ เยอะไปหมด ถ้าใครไม่จดตามที่ท่านบอก "จดลงไปสิ จะมานั่งมองหน้ากันทำไม ถ้าจะนั่งมอง จะนั่งให้มองทั้งชั่วโมงเลย เอามั้ย"

ยังมีความประทับใจอีกเยอะ ขอเวลานึกก่อน
ผ่านไปแค่ 5-6 ปี ทำไมลืมหมดก็ไม่รู้ (ก๊าก ก๊าก ก๊าก)

โห...คุณพี่นุ้ยความจำเป็นเลิศค่ะ...จำชื่ออาจารย์ได้ทู้กคน แต่(ดัน)จำไม่ได้ว่าตัวเองน่ะ จบมาเป็นชาติแล้ว..."แค่ 5-6 ปี" น่ะ คงเดินผ่านไปธุระแถวนั้นมั๊งคะ !!!

ต้องขอประทานโทษที่จำชื่ออาจารย์สับสน...ก็แหม...โดนเคี่ยว โดนเข็ญกันซะขนาดนั้น...แต่ก็ต้องขอกราบขอบพระคุณอาจารย์ทุกท่าน ที่ทำให้เด็กโง่ๆคนนึง มีวิชาความรู้ติดหัวติดหูมาใช้ทำมาหากินได้จนถึงทุกวันนี้ค่ะ *-*

ประทับใจโรงอาหารไง
ไก่อบซีอิ๊วอร่อยมาก กินประจำเลย
น้ำที่ขายเป็นโหลๆ ก็อร่อย มีให้เลือกเยอะ
ที่จำได้แม่น คือ น้ำลูกเกด
ตอนอยู่ ม.ศ. 4 จะอยู่เป็นกลุ่มสุดท้ายในโรงอาหารเลย
ออดดังแล้วค่อยวิ่งกันไปเข้าแถว
จุกเลย... แต่ก็ยอม..